Αφιέρωμα στον Ντούσαν Μπάγεβιτς
...ο Πρίγκιπας του Νερέτβα
Αυτό το κείμενο δεν είναι σαν τα άλλα. Δε μιλάει απλά για έναν παίκτη..Είναι ένα χρονικό μιας σχέσης γεμάτης απο έρωτα, προδοσία, απογοήτευση, εξιλέωση. Ένα προσωπικό, ζωντανό αφήγημα που ακουμπάει όχι μόνο τον μέσο οπαδό, αλλά κάθε άνθρωπο που έχει αγαπήσει βαθιά – μια ομάδα, έναν παίκτη, με όλο το είναι της παιδικής του ηλικίας...
Όλα ξεκίνησαν με ένα αυτοκόλλητο
Το πρόσωπο του Μπάγεβιτς σε ένα παιδικό αυτοκόλλητο του 1977 – η αρχή μιας σχέσης ζωής.
21-6-1977. O Ντουσαν Μπάγεβιτς, μπαίνει στην ιστορία της AEK μια ημέρα σαν αυτή.. Αργά το βράδυ προσγειώνεται στο Ελληνικό, για να γίνει μέρος της δικής μας μνήμης.
Όχι απλώς σαν μιας ακόμα μεταγραφής, αλλά σαν συλλογικής μνήμης χιλιάδων ανθρώπων που τον αγάπησαν και τον μίσησαν οσο κανέναν άλλον, στα 101 μας χρόνια. Ήταν ο Ντούσαν.
Και για κάποιους από εμάς, ήταν κάτι παραπάνω από ποδοσφαιριστής. Ήταν ένας πρίγκιπας, όπως μόνο τα παιδικά μας μάτια ξέρουν να τους βλέπουν.
Το καλοκαίρι του 1977, ήμασταν στην πρώτη δεκαετια της ζωής μας. Και στα αυτοκόλλητα που μας έφερε ο πατέρας μας από το περίπτερο, υπήρχε ένας
άγνωστος τύπος με κίτρινη φανέλα, αρχοντική κορμοστασιά και ένα βλέμμα που έμοιαζε να λέει: «ήρθα για να μείνω».
Τον ρωτήσαμε: «Ποιος είναι αυτός;» και μας απάντησε: «Ο νέος μας σέντερ φορ». Και κάπως έτσι, ξεκίνησε ένας έρωτας
που δεν είχα ιδέα πού θα οδηγήσει.ένα κόλλημα, μια σχέση που δεν ήξερα τότε πως θα πονέσει, θα θυμώσει, αλλά και θα αγαπήσει για πάντα.
Η Μαγεία με τα κιτρινόμαυρα
Αρχοντικός, ακριβής, πριγκιπικός. Ένα στιλ που δεν ξεχνιέται.
Ο Ντούσαν δεν ήταν ένας απλός παίκτης. Ήταν ένας μαέστρος της σέντρας και του τελειώματος. Αρχοντικός, έπαιζε με το κεφάλι ψηλά, είχε ένα
παράστημα που τον ξεχώριζε απο όλους. Σε σημερινούς όρους, κυριολεκτικά .. "δεν τους έβλεπε καν" . Ήταν εκείνος που χτυπούσε την μπάλα με
το κεφάλι σαν να συνομιλούσε μαζί της. Είχε την κίνηση του χορευτή και το ένστικτο του θηρευτή. Τον βλέπαμε και μπορούσαμε να προβλέψουμε
την κάθε του αντίδραση. Ήταν πια κομμάτι μας.
Σα να κουβαλούσε πάνω του τον ήχο του παλιού ραδιοφώνου, τη φωνή του πατέρα μας στην εξέδρα,
την πρώτη μας συγκίνηση στο γήπεδο.Μετά, έγινε προπονητής. Και γύρισε στην ΑΕΚ σαν άλλος Οδυσσέας. Κι αν η πρώτη του επιστροφή μάς έκανε
να ξαναπιστέψουμε, η δεύτερη μας σκότωσε. Γιατί ο πρίγκιπας ντύθηκε στα κόκκινα.
Και εκεί, στο Νίκος Γκούμας, σε ένα βροχερό απόγευμα που
η ζωή τα έφερε όλα ανάποδα, τον περιμέναμε με οργή και λύσσα. Πέτρες, πανό, βρισιές. Όχι γιατί τον μισούσαμε. Αλλά γιατί δεν αντέχαμε να
αγαπάμε αυτόν που πιστεύαμε πως μας πρόδωσε.
Η Οργή και το Σκοτάδι
Η κόκκινη φόρμα, το πανό, τα πεντοχίλιαρα – μια προδοσία, ή απλώς ένας καθρέφτης του έρωτα;
Μπορείς να εξηγήσεις τον έρωτα; Μπορείς να δώσεις λογική σε μια αγάπη παιδική που έγινε πίστη και μετά θυμός; Ούτε ο Σαίξπηρ δεν θα τα κατάφερνε. Ήταν σαν να βλέπαμε μια παλιά αγάπη να παντρεύεται άλλον. Και πληγωνόμασταν ξανά και ξανά. Όχι από αυτόν – από την ίδια τη μνήμη μας. Και όμως, πέρασε ο καιρός. Ο Μπάγεβιτς γύρισε, έφυγε, ξαναγύρισε. Άλλοτε μας θύμωνε, άλλοτε μας λύγιζε. Κάποιες στιγμές χαιρόμασταν που έφυγε, άλλες πάλι, κάτι μέσα μας έλεγε πως το παραμύθι δεν είχε τελειώσει.
Η Επιστροφή του Ανθρώπου
Όχι πια σαν ήρωας. Σαν άνθρωπος. Ήσυχα, αποφασισμένα, λυτρωτικά.
Τα χρόνια πέρασαν. Η ΑΕΚ βυθίστηκε, υποβιβάστηκε, κινδύνευσε να χαθεί. Και τότε, σαν σε σενάριο, ξαναγύρισε εκείνος. Όχι ως σωτήρας, όχι πια ως ήρωας. Αλλά ως κάτι πιο σημαντικό: ως κομμάτι της ιστορίας που έπρεπε να ξαναχτιστεί. Κι αυτή τη φορά δεν ακούστηκε ούτε φωνή, ούτε διαμαρτυρία. Ήμασταν όλοι κουρασμένοι. Κουρασμένοι από τον κύκλο του μίσους, από το κυνήγι μαγισσών, από την αέναη ανάγκη να ψάχνουμε φταίχτες. Ο Ντούσαν ήταν εκεί. Σιωπηλός, ώριμος, εξηντάρης, χωρίς έπαρση. Και εμείς; Εμείς δεν ήμασταν πια εφτάχρονα. Ήμασταν άντρες που κουβαλούσαν αναμνήσεις. Και πληγές. Και εκεί, στο σημείο μηδέν, κοιταχτήκαμε όλοι και ξέραμε: ήρθε η ώρα της κάθαρσης
Τελικά, τι ήταν ο Μπάγεβιτς για μας;
Όχι ήρωας. Όχι προδότης. Απλώς… δικός μας.
Ήταν ο πρίγκιπας στο κιτρινόμαυρο παραμύθι. Μετά έγινε "προδότης", μετά ξανά πατέρας, μετά ξανά εχθρός, και στο τέλος… έγινε άνθρωπος.
Όχι τέλειος. Όχι άγιος. Αλλά δικός μας. Όπως είναι πάντα οι άνθρωποι που αγαπήσαμε μικροί και ξαναβρήκαμε μεγάλοι. Που μας πλήγωσαν και τους πληγώσαμε,
αλλά στο τέλος μείναμε δίπλα, σιωπηλοί, χωρίς λόγια. Γιατί ο χρόνος, οι ήττες, τα πανό, τα πρωτοσέλιδα, όλα κάποτε τελειώνουν. Μένει μόνο εκείνη η
εικόνα: ένα αυτοκόλλητο από τα ’70s, με έναν τύπο που φοράει κιτρινόμαυρα και έχει το βλέμμα του ανθρώπου που ξέρει..
Ξέρει πως οι αγάπες που αξίζουν, είναι αυτές που τελικά συγχωρούνται...