Αφιέρωμα: Nikos Goumas Tales
Ιστορίες απο το 'Νίκος Γκούμας'
2 Νοεμβρίου του 1930 - Η αρχή
Μια δενδρόφυτη έκταση, σιωπηλή και ευωδιαστή, δίπλα στα νερά του Ποδονίφτη. Εκεί όπου άλλοτε φύτρωναν ακακίες και μνήμες, χαράχτηκε η αρχή μιας ιστορίας. 2 Νοεμβρίου 1930 – μόλις οκτώ χρόνια μετά τη Μεγάλη Έξοδο από τις πατρογονικές εστίες, το χώμα της Νέας Φιλαδέλφειας ποτίζεται με ελπίδα. Η προσφυγιά χτίζει σπιτικό. Και ανάμεσα σε πλίνθους, ιδρώτα και όνειρα, υψώνεται κάτι παραπάνω από ένα γήπεδο· ένα άβατο για τα χρόνια, ένας ναός που είδε την ΑΕΚ – και μαζί της την Ελλάδα – να μεγαλώνει, να πέφτει, να σηκώνεται, να τραγουδάει και να κλαίει. Ήταν το γήπεδο της ΑΕΚ. Κι έγινε μάρτυρας πολέμων, εμφυλίου, χούντας και ξανά λευτεριάς. Πέρασαν πάνω από εβδομήντα χρόνια κι εκείνο στάθηκε – άλλοτε φωτεινό, άλλοτε λαβωμένο – πάντα όρθιο.
11 Μαρτίου του 1955 - Η επέκταση
Είχε φτάσει η ώρα για κάτι μεγαλύτερο. Το 1955, ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος, αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, κρατάει τον θεμέλιο λίθο – όχι στα χέρια, αλλά στην καρδιά της μνήμης. Η Φιλαδέλφεια αρχίζει να παίρνει σχήμα, και λίγα χρόνια αργότερα, το 1961, η Μπαρτσελόνα έρχεται να παίξει σε ένα "ευρωπαϊκό στάδιο της λαμπράς ενώσεως". Τα έξι γκολ που δέχεται η ΑΕΚ, δεν πονάνε. Είναι σαν να χαμογελά η ιστορία και να λέει: "Εδώ είμαστε, τώρα ξεκινάμε στ’ αλήθεια".
7 Οκτωβρίου 1979 – η Σκεπαστή
Ο Λουκάς Μπάρλος, ο θείος Λουκάς των ΑΕΚτζήδων, αποφασίζει να γράψει ιστορία βάζοντας ενέχυρο το ίδιο του το σπίτι. Και με αυτή την πράξη, δεν χτίζει απλώς μια εξέδρα – δημιουργεί έναν μύθο. Η πρώτη διώροφη εξέδρα στην Ελλάδα γεννιέται. Μπροστά απ’ τα κάγκελα τριανταφυλλιές, ο κηπουρός με το ποτιστήρι, και το γρασίδι που έμοιαζε με προσευχή. Και μετά, η φωνή. Η φωνή της Σκεπαστής. Η oRiginal, οι σημαίες, τα μακριά μαλλιά, τα παντελόνια σωλήνες, η νεκροκεφαλή στην είσοδο, τα συνθήματα που έκαναν το γήπεδο να τρέμει.Η εξέδρα αυτή δεν ήταν απλώς μέρος του γηπέδου· ήταν κομμάτι της ίδιας της ΑΕΚ. Γαλούχησε γενιές, δημιούργησε οπαδούς που έμαθαν να αγαπούν όχι επειδή νικούσε, αλλά επειδή υπήρχε.
12 Σεπτεμβρίου 1981 – η συναυλία του Rory Gallagher
Μια κιθάρα, ιδρωμένη και θυμωμένη, έσκισε τον αέρα της Νέας Φιλαδέλφειας. Ο Rory Gallagher έπαιξε για 40.000 ψυχές και ομολόγησε αργότερα πως ήταν η μόνη φορά που φοβήθηκε πάνω σε σκηνή. "Ήμασταν βρεγμένοι, τα μάτια μας δάκρυζαν κι όλοι φοβήθηκαν.Η συναυλία από μόνη της ήταν καταπληκτική, αλλά πολύ επικίνδυνη. Απλά δεν ήθελα να πεθάνω σ’ ένα γήπεδο ποδοσφαίρου στην Ελλάδα, χωρίς να ξέρω καν τι συνέβαινε γύρω μου".
Αστυνομία και 'ροκάδες' όπως τους ονόμασαν οι εφημερίδες 'τις έπαιζαν' κανονικά από το απόγευμα στους δρόμους της Φιλαδέλφειας, του Περισσού, της Νέας Ιωνίας. Τα μέτρα ασφαλείας ακόμα και στη σκηνή ήταν ανύπαρκτα, η λύσσα του κόσμου ήταν ανεξήγητη,
Δεν έφταιγε η βροχή. Ούτε τα ΜΑΤ που εισέβαλλαν. Έφταιγε η ένταση. Η άγρια αγάπη ενός κόσμου που δεν είχε μάθει να ζει με κανόνες. Τα επεισόδια έγιναν πρωτοσέλιδο, αλλά το Tattoo’d Lady έμεινε στα ακουστικά της μνήμης ως μανιφέστο. Κάποιοι είπαν πως ήταν το ελληνικό Woodstock. Ίσως και να ήταν. Το δικό μας.
Ποτέ δεν βιώσαμε ξανά κάτι ανάλογο, ούτε καν στην επίσης θρυλική συναυλία των Iron Maiden πάλι στη Φιλαδέλφεια το Σεπτέμβρη του '88.
15 Μαϊου 1988, ΑΕΚ-Ηρακλής και..ΜΑΤ στη Σκεπαστή!
Tο περιβόητο ματς με τον Ηρακλή στη Νέα Φιλαδέλφεια, στο οποίο οι άνδρες των ΜΑΤ εισέβαλλαν αναίτια στη σκεπαστή εξέδρα και επαιξαν ξυλο με τους φανατικούς οπαδούς της ΑΕΚ, προκαλώντας καταστάσεις ανωμαλίας και έντασης. Η ΑΕΚ είχε νικήσει 1-0 με ένα εντυπωσιακό γκολ του Πολ Χατζόπουλου και εξασφάλισε την έξοδο στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ μετά από δύο χρόνια και αυτό μετρίαζε την πίκρα των παικτών και των οπαδώνΤότε οι περίπου 25 χιλιάδες φίλαθλοι (20.589 εισιτήρια) είδαν έκπληκτοι τους άνδρες των ΜΑΤ να εισβάλλουν στη σκεπαστή, χωρίς να έχει προηγηθεί κάποιο επεισόδιο. Για αρκετή ώρα τα όργανα της.. . τάξης συμπλέκονταν με τους επί το πλείστον νεαρούς «θαμώνες» της εξέδρας, κι ενώ ο υπόλοιπος κόσμος παρακολουθούσε με απορία και οργή, φωνάζοντας «αίσχος, αίσχος». Μάλιστα, ο εισαγγελέας που βρισκόταν στο γήπεδο, ρώτησε έξαλλος τον επικεφαλής της αστυνομικής δύναμης Αργυρόπουλο γιατί έγινε η εισβολή και η μόνη απάντηση που εισέπραξε ήταν «φοβηθήκαμε μήπως...» Το δεύτερο ημίχρονο άρχισε με μικρή καθυστέρηση, αλλά στο 55’ ο αγώνας διεκόπη για 12 λεπτά, αφού υπήρξε και νέα εισβολή στη σκεπαστή. Η κατάσταση είχε ξεφύγει πια, οι οπαδοί είχαν μπει στον αγωνιστικό χώρο και οι παράγοντες της ΑΕΚ (Ζαφειρόπουλος, Στράτος, Παρίσσης, Κόντης κ.α.) όπως και ο Στέλιος Μανωλάς που δεν αγωνιζόταν, πήγαν στην εξέδρα για να βοηθήσουν να εκτονωθεί η κατάσταση.
Και τα επεισόδια δεν τελείωσαν εκεί. Στο τέλος του αγώνα, όταν οι φίλαθλοι ετοιμάζονταν να μπουν στον αγωνιστικό χώρο για να αποθεώσουν τους παίκτες για την ευρωπαϊκή επιστροφή και να τους πάρουν διάφορα αναμνηστικά (φανέλες κλπ) καθώς ήταν ο τελευταίος αγώνας, οι ΜΑΤατζήδες παρατάχθηκαν στη σέντρα για να τους εμποδίσουν. Νέες συμπλοκές εκεί, με τις... μάχες να φτάνουν μέχρι και την εξέδρα των επισήμων, όπου τραυματίστηκε ελαφρά μέσα στα επεισόδια και η σύζυγος του τότε γραμματέα της ΠΑΕ Νίκου Στράτου! Αυτός που την... πλήρωσε, ήταν ο πρόεδρος Ζαφειρόπουλος. Σε μια εποχή που η δημοφιλία του ήταν στο ναδίρ και που οι σχέσεις του με τους φιλάθλους δεν ήταν καλές, χρεώθηκε πολύ εύκολα ότι αυτός ήταν ο... εμπνευστής του «ντου» επειδή κάποιοι οπαδοί των έβριζαν. Αλλά και οι πιο ψύχραιμοι που δεν του χρέωναν την... ηθική αυτουργία, του χρέωναν ότι δεν έκανε τίποτα για να σταματήσει την αστυνομική αυθαιρεσία. Εικοσιοκτώ χρόνια μετά, η μόνη εξήγηση που φαίνεται να στέκει ως η πιο λογική, είναι ότι η εισβολή των ΜΑΤ στην εξέδρα των φανατικών της ΑΕΚ ήταν αποτέλεσμα μιας κόντρας μεταξύ οπαδών και αστυνομικών που εκδηλώθηκε αρχικά με ύβρεις και ρίψεις αντικειμένων από τους οπαδούς και κλιμακώθηκε με επέμβαση της αστυνομίας.
21 Μαΐου 1989 – το πρώτο επαγγελματικό πρωτάθλημα
Μετά από δέκα χρόνια ξηρασίας, ήρθε το νερό. Ήρθε με ένα πλασέ, μια προσποίηση και μια γροθιά υψωμένη στον ουρανό. Ο Καραγκιοζόπουλος, ο Οκόνσκι, ο Μανωλάς, ο Μπάγεβιτς· όλοι ήρωες μιας ημέρας που βάφτηκε με το κιτρινόμαυρο του ήλιου. Το παιχνίδι με τον ΠΑΟΚ πέρασε σε δεύτερη μοίρα. Το πρωτάθλημα είχε ήδη κατακτηθεί με την καρδιά. Το "Final Countdown" έπαιζε λες και κάποιος είχε πατήσει το play στις αναμνήσεις μας απο το ενδοξο 87. Η ΑΕΚ είχε γυρίσει, Τα καπνογόνα έβαφαν τον ουρανό, Και η Φιλαδέλφεια ήταν και πάλι ζωντανή.
Ένα απ' αυτά προσγειώνεται στο στρώμα μπροστά από την 21 και το τυλίγει στις φλόγες. Κανείς δεν πτοείται από το τεράστιο σύννεφο μαύρου καπνού, όταν από την καταπακτή εμφανίζονται ο Μπάγεβιτς, ο Ραβούσης, ο Σεραφίδης, οι ποδοσφαιριστές, το γήπεδο σείεται, ο κόσμος περικυκλώνει το σκάμμα και ουσιαστικά το παιχνίδι δεν φτάνει ποτέ στο 90' για να λήξει αφού η ορμή και η κάψα του κόσμου είναι τεράστια. Η ΑΕΚ επέστρεψε..
13 Ιανουαρίου 1991 – το δακρυγόνο
Εκείνον τον Ιανουάριο, υπό κλίμα τρομοκρατίας σε όλη την πρωτεύουσα και κάτω από εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες για τη δημόσια ασφάλεια, είχε προγραμματισθεί να διεξαχθεί το ντέρμπι ΑΕΚ – Ολυμπιακού. Λίγες εβδομάδες πριν, είχε προηγηθεί η ρουκέτα στη θωρακισμένη Mercedes του Βαρδή Βαρδινογιάννη, η θέσπιση του 'τρομονόμου' από την κυβέρνηση Μητσοτάκη, η θυελλώδης πορεία και τα σφοδρά επεισόδια στην επέτειο του Πολυτεχνείου και ασφαλώς οι δύο ρουκέτες που εκτοξεύθηκαν στα γραφεία της ΕΟΚ στη λεωφόρο Βασιλίσσης Σοφίας. Σαν να μην έφταναν όλα τα προηγούμενα, την Τρίτη 8 Ιανουαρίου έχει δολοφονηθεί ο καθηγητής Νίκος Τεμπονέρας στην πλατεία Βουδ στην Πάτρα και η κοινωνία βράζει. Η Αθήνα ζει με τον τρόμο, η αστυνομία αδυνατεί να διαχειριστεί μια τόσο μεγάλη τρομοκρατική έξαρση και σε συνδυασμό με τις λαϊκές κινητοποιήσεις κοινωνικοπολιτικού χαρακτήρα, με το παραμικρό λαμβάνει τα πιο δρακόντεια μέτρα που βάζει ανθρώπινος νους. Εκείνο το απόγευμα στη Νέα Φιλαδέλφεια ένα πέπλο τρόμου τύλιξε ειδικά το περιβάλλον γύρω από τη σκεπαστή εξέδρα, όταν στο 81ο λεπτό του αγώνα και ενώ ο Ολυμπιακός προηγείτο 2-1 της ΑΕΚ, γίνεται αντιληπτό ότι έχει πέσει δακρυγόνο – άγνωστο από ποιον.
Από το πρωί, πέριξ του γηπέδου επικρατούσε τρομερή ένταση, υπήρχαν φόβοι ότι στην εξέδρα εκτός από φιλάθλους των δυο ομάδων θα βρίσκονται και ταραχοποιά στοιχεία με αποκλειστικό σκοπό τη συμπλοκή με τα ΜΑΤ, με το παιχνίδι εν εξελίξει το γήπεδο φώναζε συνθήματα κατά της αστυνομίας. Οι συνέπειες της ρίψης του δακρυγόνου ανυπολόγιστες, τα χημικά έχουν άμεση αντίδραση στον κόσμο, ο πανικός ανείπωτος, πατεράδες με τα παιδιά τους να αποχωρούν κλαίγοντας, μάσκες, μολότωφ, κυνηγητό, ξύλο και εκρήξεις εντός κι εκτός γηπέδου. Η Φωκών (ο δρόμος πίσω από τη σκεπαστή) και η Δεκελείας μετατρέπονται σε πεδία μάχης και το δράμα ολοκληρώνεται στο κέντρο της Αθήνας με άνευ προηγουμένου συμπλοκές. Το ματς θα επαναληφθεί στη Ρόδο(!) η ΑΕΚ θα κερδίσει με ένα γκολ του Μπατίστα στο τέλος, αλλά όλα αυτά είχαν (και έχουν) πολύ μικρή σημασία μπροστά στο θάνατο ενός 17χρονου παιδιού, του Γιώργου Παναγιώτου. Το άτυχο παιδί δέχθηκε κροτίδα στην κοιλιακή χώρα, η οποία εκτοξεύθηκε με το ειδικό πιστόλι για ρίψη φωτοβολίδων, μεταφέρθηκε άμεσα στο νοσοκομείο 'Αγία Όλγα', αλλά μετά από δίωρο χειρουργείο κατέληξε.
20 Οκτωβρίου 1993 – όταν έπεσαν τα φώτα
Ξανά ντέρμπι ΑΕΚ-Ολυμπιακού, ξανά διακοπή, ξανά επεισόδια. Φθινόπωρο του 1993, το ΠΑΣΟΚ μετά την εξαιρετικά πολωτική εκλογική αναμέτρηση της 10ης Οκτωβρίου έχει επιστρέψει στην εξουσία και η Αθήνα αντιμετωπίζει το φάσμα της λειψυδρίας και τα τρομερά προβλήματα διανομής ρεύματος. Η πρωτοφανής ξηρασία που έπληττε τη χώρα έχει εξαναγκάσει επί της ουσίας το ΥΠΕΧΩΔΕ να εκδώσει ανακοίνωση σχετικά με τους κινδύνους πυρκαγιών από πιθανές εκκενώσεις ρεύματος στους πυλώνες της ΔΕΗ και το σημαντικότερο, η αρμόδια υπηρεσία ύδρευσης, έχει προειδοποιήσει ότι η επάρκεια του νερού φτάνει μόλις για 34 ημέρες. Εν ολίγοις, η Αθήνα βρίσκεται σε κατάσταση συναγερμού. Υπό αυτό το κλίμα και με την εκπεφρασμένη αδυναμία της ΔΕΗ να προστατεύσει το δίκτυο, η πρωτεύουσα προετοιμάζεται για γενικό black out που θα τη βυθίσει στο σκοτάδι για απροσδιόριστο χρονικό διάστημα, επιφέροντας ανυπολόγιστες καταστροφές σε νοικοκυριά και καταστήματα. Εν μέσω όλων αυτών, η ΕΠΑΕ, τότε διοργανώτρια του πρωταθλήματος Α' Εθνικής, αποφασίζει να ορίσει βράδυ το μεγάλο ντέρμπι ΑΕΚ-Ολυμπιακού, παραβλέποντας τις αντιρρήσεις του διευθυντή του Σταδίου της Νέας Φιλαδέλφειας Σταύρου Μαργέντη και της ίδιας της ΔΕΗ που δεν αναλάμβανε την ευθύνη της ομαλής διεξαγωγής του αγώνα. Ενδεχόμενο να αναβληθεί το παιχνίδι δεν υπήρχε κι έτσι οι άνθρωποι της ΑΕΚ επιδόθηκαν σε μια προσπάθεια εξασφάλισης ενέργειας: έσβησαν τους προβολείς, με αποτέλεσμα ελάχιστα μόλις λεπτά πριν οι ομάδες βγουν στον αγωνιστικό χώρο η Νέα Φιλαδέλφεια να είναι βουτηγμένη στο σκοτάδι, παρακάλεσαν τους δημοσιογράφους να μην ανάψουν τα φώτα στα δημοσιογραφικά θεωρεία, αποσύνδεσαν σχεδόν τα πάντα.
Όλα εξελίσσονταν στο ημίφως, η Φιλαδέλφεια για πρώτη φορά ήταν θεοσκότεινη πριν από ντέρμπι. Το παιχνίδι ξεκίνησε μόνο με τους προβολείς και μέχρι το 82ο λεπτό ήταν ισόπαλο 1-1. Σ' εκείνο ακριβώς το σημείο 11 παρά τέταρτο τη νύχτα, οι ασφάλειες έπεσαν και ακολούθησε πανδαιμόνιο με τους διαλόγους Μελισσανίδη και Γενεράλη (παρατηρητής του αγώνα) να προσδίδουν το απαραίτητο φολκλόρ: "Μα τι μου λες; Εμείς θέλαμε τη διακοπή; Είναι δυνατόν;" έλεγε και ξανάλεγε ο Τίγρης στον παρατηρητή, ο οποίος τον πίεζε να αποκαταστήσει(!) τη βλάβη. "Και τι είμαι εγώ γαμώ την κοινωνία μου; Ηλεκτρολόγος;" απαντούσε ο Τίγρης μέσα στο μπορντώ σακάκι του, μνημείο στις στιλιστικές επιλογές της εποχής Όλοι έφυγαν από το γήπεδο με τους αναπτήρες αναμμένους, το ματς επαναλήφθηκε την πρώτη ημέρα του Δεκέμβρη, ο Ολυμπιακός κέρδισε μέσα στη Νέα Φιλαδέλφεια με 1-2 και έμεινε απλώς ο μύθος του Τίγρη που κατέβασε το 'γενικό'.
24 Απριλίου 1994 – το τραινάκι
Ήταν το τελευταίο πανηγύρι, εκείνο που είχε ακόμη τη γεύση της αθωότητας και το άρωμα των ‘90s. Το τρίτο συνεχόμενο πρωτάθλημα για την ΑΕΚ, το απόγειο μιας εποχής όπου το ποδόσφαιρο ακόμη γεννούσε ήρωες. Βεγγαλικά, μπαλόνια, κορδέλες, κι ανάμεσά τους ένα... κόκκινο τρενάκι. Όχι όχημα θριάμβου, αλλά σύμβολο μιας εποχής σουρεαλιστικής, γεμάτης αντιφάσεις. Ο Μελισσανίδης είχε φαντασία· μετέτρεψε τον τίτλο σε παρέλαση, κι οι παίκτες –ευτυχείς και σαστισμένοι– χαιρετούσαν σαν τουρίστες σε αξιοθέατο. Αυτός ο θρίαμβος ήταν και το κύκνειο άσμα. Ο Κωστής ήρθε. Το τέταρτο πρωτάθλημα, όχι. Ο Πρίγκιπας θα έφευγε, και με το φευγιό του θα έπαιρνε μαζί και την ψυχή της Ένωσης.
12 και 13 Ιανουαρίου 1997 – το μίσος
Το κίτρινο της ΑΕΚ σκουραίνει. Σκουραίνει από λύπη, από οργή, από προδοσία. Ο Ντούσαν Μπάγεβιτς, ο Πρίγκιπας του ’77, ο χτίστης των ονείρων των ‘90s, επέστρεφε... με κόκκινα. Η Φιλαδέλφεια δεν τον περίμενε. Τον δίκαζε. Πέτρες, φωτοβολίδες, ομπρέλες, πεντοχίλιαρα με το πρόσωπό του – το Νίκος Γκούμας μετατράπηκε σε αρένα. Η βροχή έπλενε τις τύψεις, αλλά δεν έσβηνε το μίσος. Το ματς αναβλήθηκε. Ο λαός έμεινε εκεί. Και την επόμενη μέρα... πάλι εκεί.
Το σενάριο δεν θα μπορούσε να το σκεφτεί ούτε ο πιο νοσηρός νους. Ο Μπάγεβιτς θα ζήσει το ίδιο μαρτύριο ξανά, Δευτέρα 13 Ιανουαρίου και ίδια ώρα. Η ιστορία επαναλαμβάνεται. Το γήπεδο έχει ξαναγεμίσει ασφυκτικά, όλοι περιμένουν τον 'προδότη', άνθρωποι όλων των τάξεων με το μίσος να ξεχειλίζει, το μάτι να γυαλίζει επικίνδυνα. Το ρολόι δείχνει 19.58 και από τη φυσούνα ξεπροβάλλει ανάμεσα σε ΜΑΤ, Αστυνομικούς Διευθυντές, φωτογράφους και λογής παρατρεχάμενους η φιγούρα του Ντούσαν στα κοκκινα. Η σκηνή της πορείας του Μπάγεβιτς προς τον πάγκο του Ολυμπιακού μοιάζει με αρχαία τραγωδία. Τα βήματά του βαριά, τα μάτια στραμμένα στο κενό, η σιωπή του εκκωφαντική. Ο όχλος δεν ξέχασε. Κι ούτε συγχώρεσε. Εκείνη η βραδιά δεν ήταν απλώς ένα ματς. Ήταν ρήγμα ψυχής.
Η Νέα Φιλαδέλφεια πνίγεται στο μίσος, η οχλαγωγία μπορεί να συγκριθεί μόνο με ρωμαϊκή αρένα. Γύρω του, χιλιάδες χαρτονομίσματα με το πρόσωπό του, αντικείμενα, ύβρεις, ό,τι βάζει ό ανθρώπινος νους κι ακόμη περισσότερα. Είναι ισως τα δυσκολότερα βήματα της (αθλητικής) ζωής του εκείνα από τη φυσούνα μέχρι τον πάγκο Όσο προχωράει, τόσο πιο παγωμένη γίνεται η έκφραση στο πρόσωπό του. Ούτε ένας σπασμός, ούτε μια αποστροφή στο βλέμμα.
Οι φλέβες των ανθρώπων που βρίσκονταν στη Νέα Φιλαδέλφεια κοντεύουν να σπάσουν, άναρθρες κραυγές, ζάλη από την υπερσυγκέντρωση του αίματος στον εγκέφαλο. Το μίσος των ΑΕΚτζήδων ξεπερνά κάθε ανθρώπινο όριο. Αυτό το μίσος θα το νιώσει ο Μπάγεβιτς καθ' όλη τη διάρκεια του αγώνα. Ο ίδιος πολλά χρόνια αργότερα, όταν θα ζητήσει συγνώμη από τους απανταχού ΑΕΚτζήδες, θα εξαιρέσει τους ανθρώπους που έβλαψαν τόσο πολύ εκείνον και την οικογένειά του σε εκείνο το παιχνίδι, για την ακρίβεια δεν θα τους συγχωρήσει ποτέ. Ξαναέζησε το ίδιο πράγμα όσες φορές επισκέφτηκε ως προπονητής του Ολυμπιακού τη Νέα Φιλαδέλφεια. Καμιά όμως δεν ήταν όπως εκείνη η φορά..
15 Νοεμβρίου 1999 – όταν βγήκαν τα πιστόλια
Μόνο στη Φιλαδέλφεια έχουν βγει πιστόλια on camera – και μάλιστα σε παιχνίδι κεκλεισμένων των θυρών. Έχουν προηγηθεί οι θρυλικές εκλογές της ΕΠΟ στην Αλεξανδρούπολη, εκεί που ο Θωμάς έριξε το σπόρο και γεννήθηκε αυτό που μεταγενέστερα όλοι αποκάλεσαν 'παράγκα' - και το καλοκαίρι του 1998 ακολούθησε η ενθρόνιση του Βίκτωρα στην ΕΠΑΕ, ολοκληρώνοντας το παζλ της αλλαγής στα 'κόζια' του ελληνικού ποδοσφαίρου. Ο Ολυμπιακός με τον Ιταλό Μπιγκόν στο ντεμπούτο του καταφθάνει στο 'Νίκος Γκούμας' με στόχο να 'τελειώσει' την ΑΕΚ. Η Δεκελείας από νωρίς το απόγευμα έχει μετατραπεί σε πεδίο μάχης μεταξύ των δυνάμεων των ΜΑΤ και των οπαδών της ΑΕΚ, με ασύλληπτο ξύλο, στημένα οδοφράγματα και καμένους κάδους, όλα μυρίζουν μπαρούτι. Ενώ, λοιπόν, πέριξ του γηπέδου καίγεται το πελεκούδι, ο Πατρινός διαιτητής Βαγγέλης Δημητρόπουλος, καταφθάνει φρουρούμενος και βγαίνοντας να επιθεωρήσει τον αγωνιστικό χώρο, διαπιστώνει ήδη υπεράριθμους οπαδούς της ΑΕΚ στη θύρα 18, μια ανάσα μακριά από τα 'μάρμαρα' των επισήμων.
Παίρνει το βλέμμα του πιο κάτω και βλέπει κατά σειρά τον Πρόεδρο του Ολυμπιακού Σωκράτη Κόκκαλη, τη σύζυγό του Ελένη, τον Γιώργο Λούβαρη και πάνω από 30 άτομα της προσωπικής τους ασφάλειας. Λίγα μέτρα πιο πάνω από τον Πρόεδρο του Ολυμπιακού, ο Πρόεδρος της ΕΠΑΕ Βίκτωρ Μητρόπουλος, επίσης συνοδευόμενος από τους άνδρες της προσωπικής του ασφάλειας, συνομιλεί στο κινητό, κοιτάζει δεξιά αριστερά στην κερκίδα, βλέπεις στο βλέμμα του ανησυχία, γιατί οι περισσότεροι διαπιστευμένοι προσκληθέντες της ΠΑΕ ΑΕΚ είναι επίλεκτα μέλη της oRiginal 21 και φάτσες πολύ γνωστές στη νύχτα.
Το ματς είναι ανάξιο σχολιασμού, ο διαιτητής Δημητρόπουλος έχει έλθει να εκπληρώσει ειδική αποστολή και όταν ο Ολυμπιακός κάνει το 0-2 στο '90, η συνέχεια είναι οργουελική. Ο Βίκτωρας προσπαθεί να φύγει, κατευθύνεται στα σκαλιά που οδηγούν στο Members Club, ενώ ένα μπουλούκι αφιονισμένων τον βρίζει, τον φτύνει και προσπαθεί να σπάσει τον κλοιό των σωματοφυλάκων για να τον χτυπήσει. Κάποιος κατορθώνει και ξηλώνει μια συρόμενη πόρτα, τη σηκώνει και την πετάει προς το μέρος του Προέδρου της ΕΠΑΕ, ο οποίος προσπαθεί να περάσει το διάδρομο ενώ βρέχει μπουνιές, κλωτσιές και λογής αντικείμενα. Το ξύλο μεταξύ σωματοφυλάκων και οπαδών είναι ανείπωτο και η ίδια εικόνα επικρατεί και εντός αγωνιστικού χώρου. Οπαδοί έχουν εισβάλει στον αγωνιστικό χώρο και επιτίθενται στον Δημητρόπουλο, που δέχεται μπουνιές, κλωτσιές, ακούει να τον απειλούν ότι δεν θα φύγει ζωντανός. Οι αστυνομικοί δεν ξέρουν ποιόν να πρωτοπροστατεύσουν, αφού την ίδια στιγμή στο Members Club εκτυλίσσονται σκηνές από western με πυροβολισμούς, μαχαίρια, μπουνιές, καρεκλιές, σπασμένα τζάμια και ιπτάμενα τραπέζια.
Σχεδόν ταυτόχρονα με τη λήξη, ο Δημήτρης Μελισσανίδης έχει φτάσει στο γήπεδο και βρίσκεται κι αυτός στο Members Club ψάχνοντας το Βίκτωρα. Τον βρίσκει σε μια γωνία της αίθουσας να παρακολουθεί σε μια τηλεόραση στιγμιότυπα του αγώνα από το συνδρομητικό, παρουσία δύο ανδρών της προσωπικής του ασφάλειας. Ο Τίγρης εκτός εαυτού φωνάζει "αν είσαι άντρας διώξε τους φουσκωτούς σου κι έλα έξω να τα πούμε σαν άντρες οι δυο μας", ο Βίκτωρας απαντάει "και ποιος είσαι εσύ; Τι είσαι εσύ;" και ο Μελισσανίδης θολώνει: "Τι ποιος είμαι εγώ ρε πούστη; Τι ‘να αυτά που κάνατε στην ΑΕΚ απόψε γαμώ την κοινωνία μου; Δε ντρέπεστε λίγο ρε πούστηδες;" Εκείνη τη στιγμή, ένας εκ των μόνιμων συνοδών του Βίκτωρα Μητρόπουλου, ο Νίκος Γιαννουδάκος, βγάζει από την εσωτερική θήκη ένα 22άρι περίστροφο και πυροβολεί δύο φορές στον αέρα. Κάποιοι αυτόπτες θα ισχυριστούν αργότερα ότι έριξε και δύο ακόμη στο πάτωμα. Ως φυσικό επακόλουθο, έγινε της μουρλής: καρέκλες και τασάκια ίπτανται στον αέρα, βγαίνουν μαχαίρια και παρευρισκόμενοι σπάνε ότι βρίσκουν μπροστά τους. Ένας όμιλος ατόμων πέφτει πάνω στους γεροδεμένους συνοδούς του Βίκτωρα, που φυγαδεύεται στα αποδυτήρια της ΑΕΚ. Στο Members συνεχίζεται το απίστευτο ξύλο, με το Γιαννουδάκο να καταλήγει αιμόφυρτος στο πάτωμα και μεταφέρεται άμεσα στο 'Αγία Όλγα' προκειμένου να του παρασχεθούν οι πρώτες βοήθειες την ίδια ώρα που στην αίθουσα του Members Club εισβάλλουν τα ΜΑΤ που ποδοπατούν και ξυλοκοπούν όσους έτυχε να παραμείνουν στο χώρο.
Ο Γιαννουδάκος, όπως διαπιστώνεται στο νοσοκομείο, φέρει τραύμα στον αριστερό μηρό από γυαλί που χρησιμοποιήθηκε σαν αυτοσχέδιο μαχαίρι και κατόπιν τίθεται υπό κράτηση για παράνομη οπλοφορία και οπλοχρησία. Η επίσημη διαπίστευσή του ήταν 'οδηγός του Προέδρου της ΕΠΑΕ', όλοι όμως γνώριζαν το θηριώδη μποντιμπιλντερά με την περούκα που είχε συμμετάσχει μάλιστα και σε ορισμένες b-movies της δεκαετίας του '80 σαν κομπάρσος, υποδυόμενος πάντοτε τον 'σκληρό' και τον μπράβο.
2 Οκτωβρίου 2002 – "και της Ρεάλ το φόβητρο έγινε τ’ όνομά σου"
Και μέσα στην παράνοια, ένα ποδοσφαιρικό θαύμα. Η Ρεάλ των galácticos, με Φίγκο, Ζιντάν, Ραούλ, κατέβηκε στο χορτάρι της Νέας Φιλαδέλφειας. Κι εκεί, σε ένα γήπεδο με πληγωμένη καρδιά και βαριά ιστορία, είδε μπροστά της μια ΑΕΚ μαγική. Τρία-τρία. Ένα σκορ που δεν λέει πολλά, αν δεν ήσουν εκεί. Αν δεν ένιωσες τη βραδιά, το ηλεκτρικό ρεύμα στις κερκίδες, τη φωνή του Τσιάρτα, την έκρηξη του Ντέμη, τη σιωπή του Ζιντάν μετά το τρίτο γκολ. Ο Μπάγεβιτς στο τιμόνι, παρά το παρελθόν. Ο Ψωμιάδης να μοιράζει δηλώσεις και φόβο. Κι όμως, εκείνη η νύχτα ήταν ατόφιο ποδόσφαιρο.
Όλο το επόμενο διάστημα, η ΑΕΚ βιώνει μια ατελείωτη ιστορία κόντρας, με ξύλα, κυνηγητά, σπασμένα αυτοκίνητα, πανό, εμπρηστικές δηλώσεις, απειλές, μαύρα περιβραχιόνια, φέιγ βολάν, βαμμένους τοίχους με μπινελίκια στη διαδρομή Θρακομακεδόνες - Διόνυσος και ασφαλώς την περίφημη σφαίρα που έφτασε ταχυδρομικά σε φάκελο στο σπίτι του Ντούσαν. Όλοι φοβούνται αλλά η παρουσία του Μάκη καθιστά αδύνατα τα 'περαιτέρω' και συν τοις άλλοις, η ΑΕΚ πάει καλά στο χορτάρι. Τσιάρτας και Νικολαΐδης κεντάνε στο χόρτο, ο 'ναός' ζει ποδοσφαιρικές πιένες και για ένα ενενηντάλεπτο ξεχνάει και Μπάγεβιτς και Ψωμιάδη και τα πάντα.
Το τελικό 3-3 μπαίνει στο πάνθεον των ιστορικών επιτυχιών του ελληνικού ποδοσφαίρου και σήμερα, αποτελεί σημείο αναφοράς για το μεγαλείο της ΑΕΚ και τη δύναμη της έδρας της.
5 Μαΐου 2003 – οι τίτλοι τέλους για το 'Νίκος Γκούμας'
Το γιατί γκρεμίστηκε το γήπεδο της ΑΕΚ είναι μια πολύ σύνθετη συζήτηση και σίγουρα δεν είναι εφικτό να επεξηγηθούν ή να αναλυθούν όλες οι παράμετροι αυτής της απόφασης που έλαβε η ίδια η (τότε) διοίκηση του σωματείου υπό το Γιάννη Γρανίτσα. Στην πραγματικότητα, το 'Νίκος Γκούμας' μετά τον καταστροφικό σεισμό του 1999 στην Αθήνα, ήταν ήδη ερείπιο και έπρεπε να κατεδαφιστεί
Η τελευταία πράξη δεν είχε δάκρυ. Είχε αμηχανία. Οι περισσότεροι φίλαθλοι της ΑΕΚ δεν το ήξεραν. Ίσως δεν το πίστευαν. Το 'Νίκος Γκούμας' έπαιζε το τελευταίο του παιχνίδι. Ένα 4-0 επί του Άρη και... τέλος. Κανείς δεν κατάλαβε πως τελείωνε κάτι πολύ μεγαλύτερο από ένα γήπεδο. Οι πέτρες του ήταν ψίθυροι, οι καρέκλες του φωνές, τα κάγκελα του ονειροπαγίδες. Όταν άρχισαν να ξηλώνουν κομμάτια, δεν ήταν λεηλασία. Ήταν λατρεία. Έπαιρνες μαζί σου ένα κομμάτι της ψυχής σου.
Και τότε, μέσα στο μισοσκόταδο, ένα κερί. Μια λέξη. Μια προσευχή: "Αντίο Ναέ".
Από τότε ξεκίνησε μια ατέρμονη αναζήτηση λύσεων, το μυαλό όμως ήταν πάντοτε στα 'Άγια Χώματα', στη Νέα Φιλαδέλφεια, στο οικόπεδο του σωματείου. Ο Δημήτρης Μελισσανίδης το έθεσε ως προαπαιτούμενο όταν αποφάσισε να τραβήξει την πρίζα για να γίνει το reset. Και στις 30 ΣεπτεμβΔεκαεννιά χρόνια μετά. Δεκαεννιά χρόνια δίψας, προσμονής, εξορίας. Και μετά, το φως. Ο Μελισσανίδης επέστρεψε με αποστολή· και την εκπλήρωσε. Η Αγια-Σοφιά, υψώνεται ξανά στο ίδιο χώμα. Εκεί που περπατούσαν οι πρόσφυγες με τις κάπες και τα ταγάρι, εκεί που βρόντηξαν ιαχές και μπουνιές, εκεί που τραγουδήθηκε ο ύμνος μας χιλιαδες φορές, εκεί ορθώθηκε το σπίτι μας. Όχι, δεν ήταν απλώς ένα γήπεδο. Ήταν το γήπεδο μας.'.