Αφιέρωμα: Ποιός ποιός...ο Μαύρος ο θεός..
Ο δικός μας Θ-ε-ωμάς
Στο ποδόσφαιρο, όπως και στη ζωή άλλωστε, υπάρχουν οι κοινοί θνητοί και υπάρχουν και οι ηγέτες. Αυτοί που αναγκάζουν την ιστορία να ασχοληθεί μαζί τους και αφήνουν πίσω τους
τίτλους, επιτεύγματα και τοποθετούν τον πήχη τόσο ψηλά, εντός και εκτός αγωνιστικών χωρών, που ελάχιστοι μπορούν να φτάσουν. Και είναι αδύνατο να αποδοθεί μέσα από πέντε-δέκα
γραμμές ενός κειμένου μια τόσο μεγάλη μορφή, όπως ήταν ο Θωμάς Μαύρος, ο ζωντανός θρύλος της ΑΕΚ και ένας από τους μεγαλύτερους ποδοσφαιριστές του ελληνικού ποδοσφαίρου.
Προικισμένος με ένα σπάνιο ποδοσφαιρικό ένστικτο και έναν πολυεπίπεδο ηγετικό χαρακτήρα, αποτέλεσε χωρίς αμφιβολία , το μεγαλύτερο σκόρερ που πάτησε ποτέ στα γήπεδα της χωράς μας.
Είχα την τύχη (ή και ατυχία αν θέλετε), να τον παρακολουθήσω στο τελευταίο του ματς με την ΑΕΚ σε εκείνο το παιχνίδι με τον Απόλλωνα Καλαμαριάς στο ΟΑΚΑ. Δε μπορώ να σας
αποδώσω το ποσό πολύ "χτυπάγε" στα ενός μικρού παιδιού ο Θωμάς ... όλοι φαίνονταν ίδιοι μέσα στο γήπεδο - εκείνος ξεχώριζε από πολύ μακριά και αυτό είναι που έχω να θυμάμαι από εκείνον....
Τα πρώτα χρόνια
Ο Θωμάς Μαύρος, γεννημένος στις 31 Μαΐου 1954 στην Καλλιθέα Αττικής, είναι ένας από τους κορυφαίους Έλληνες ποδοσφαιριστές όλων των εποχών. Μεγαλώνοντας στο Παλαιό Φάληρο, ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του πορεία σε ηλικία 9 ετών με την ομάδα του Παλαιού Φαλήρου, ενώ στα 15 του εντάχθηκε στις ακαδημίες του Πανιωνίου. Και επειδή τότε ήταν άλλες εποχές, ο Θωμάς Μαύρος θυμόταν πως εκείνη την περίοδο ήταν κάτι κακό, έμοιαζε με δυσφήμιση το να ασχολείσαι με το ποδόσφαιρο. Μάλιστα, το 2017 είχε δηλώσει σε συνέντευξή του πως «στην Α' Γυμνασίου, μόλις με έβλεπαν, θυμάμαι να μου λένε: «Καλώς τον αλήτη». Ήταν μια αντίληψη που επικρατούσε ευρέως. Πάντως, δεν μου άρεσε ποτέ να δίνω δικαιώματα. Ακόμα και με τις κοπέλες προτιμούσα να συναντιέμαι πίσω από το κτίριο του σχολείου». Η ζωή του Μαύρου ήταν συνυφασμένη με το ποδόσφαιρο. Από μικρός εντάχθηκε στις ακαδημίες των «κυανέρυθρων» και το ταλέντο του ξεχώρισε γρήγορα ανάμεσα στα υπόλοιπα παιδιά. Γι’ αυτό τον λόγο το 1970, σε ηλικία μόλις 16 ετών, προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα από τον Άγγλο τεχνικό, Τονι Μάλερ. Ένα αστέρι είχε μόλις ανατείλει. Διακρινόταν απο πολύ μικρός για την ωριμότητα, την εξαιρετική του επιτάχυνση, την εκρηκτικότητα, την ταχύτητά του και την αντοχή του στα τζαρτζαρίσματα. Τις ικανότητές αυτές τις ανέπτυξε περεταίρω, εντάσσοντας στη καθημερινή προπόνησή του τα βάρη, κάτι που ηταν πρωτοποριακό για εκείνα τα χρόνια, αφού μέχρι οι τότε γυμναστές δεν τα θεωρούσαν χρήσιμα για ποδοσφαιρικού τύπου προπονήσεις. Στο τεχνικό του οπλοστάσιο, ξεχώριζε το ακριβέστατο πλασέ του, το ακαριαίο ποδοσφαιρικό του ξεπέταγμα και η ικανότητά του να κινείται στο όριο του οφσάιντ παίρνοντας πάντα τις κατάλληλες θέσεις μέσα στην περιοχή. Ενδεικτικό της αξίας του είναι, ότι το γερμανικό περιοδικό Kicker της εποχής, τον συμπεριέλαβε στη λίστα των 15 κορυφαίων Ευρωπαίων σκόρερ όλων των εποχών και τον παρομοίασε μάλιστα με τον Γκερντ Μίλερ… Σας θυμίζει κάποιον σύγχρονο ?Ο Ολυμπιακός
Και είχε φθάσει, είναι αλήθεια, κοντά στον Ολυμπιακό. Το καλοκαίρι του 1973 βρισκόταν μόλις ένα βήμα από την ένταξή του στους Πειραιώτες. Ένα φλερτ που χρονολογούνταν από το 1967, όταν ο Θωμάς, μαζί με τον αδελφό του τον Σωτήρη, εγκατέλειψαν τον Πανιώνιο και άρχισαν προπονήσεις με την εφηβική ομάδα του Ολυμπιακού. Μάλιστα για το θέμα αυτό είχε μιλήσει και ο παλαίμαχος άσος του Ολυμπιακού και προπονητής της εφηβικής ομάδας στα τέλη των 60s, Ηλίας Υφαντής. «Το 1967, μου έφερε τον Θωμά ο πατέρας του στα τσικό του Ολυμπιακού. Μου ζήτησε να τον αναλάβω γιατί είχε φιλοδοξίες να τον φτάσει ψηλά. Τον συμβούλευσα να στέκεται πάντα δίπλα του σαν πατέρας, αλλά να μην γίνει ποδοσφαιρικός σύμβουλος του, διότι είχε μία έφεση να ανακατεύεται. Από την αρχή, είδα ένα παιδί που είχε έμφυτη την αίσθηση του γκολ και είχε δουλέψει σε βασικούς τομείς.
Όμως, επειδή είχε δελτίο στον Πανιώνιο, θα έπρεπε να ξεκαθαρίσει το ζήτημα» υποστήριξε ο κ. Υφαντής και η συμβουλή που έδωσε στον πατέρα του Μαύρου ήταν αντιφατική, περιπλέκοντας
την κατάσταση: «Το συμφέρον μου λέει να σου πω να τον πάρεις από τον Πανιώνιο, όμως το συμφέρον του Θωμά είναι να μείνει εκεί, γιατί έχει περισσότερες πιθανότητες να παίξει στην πρώτη ομάδα».
Και το καλοκαίρι του 1973 τα πράγματα έγιναν ακόμη πιο σοβαρά. Τότε ο Μαύρος μαζί με τον αρχισκόρε του Πανιωνίου, Γιώργο Δέδε απείχαν από τις προπονήσεις των Νεοσμυρνιωτών ζητώντας
μεταγραφή. Ο τότε πρόεδρος του Ολυμπιακού, Νίκος Γουλανδρής προσέφερε δέκα εκατ. δραχμές για να τον πάρει στο λιμάνι. Υπήρχε, όμως, σημαντική διαφορά. Οι Νεοσμυρνιώτες απαιτούσαν 15
εκατομμύρια δραχμές. Η διαφορά, όσο και αν φαίνεται μικρή, εκείνη την εποχή φάνταζε αγεφύρωτη. Και η μεταγραφή κολλούσε...
Ο θείος Λουκάς
Το επόμενο καλοκαίρι ξανά τα ίδια... Μόνο που αυτή τη φορά ο Γουλανδρής τα είχε βρει με τον τότε πρόεδρο της ομάδας, τον αείμνηστο Κώστα Τσολακάκη. Ο Μαύρος ετοιμαζόταν να ενσωματωθεί στην προετοιμασία των «ερυθρόλευκων» στην Αυστρία, αλλά υπήρξε η καθοριστική, όπως αποδείχθηκε ιστορικά, παρέμβαση ενός ανθρώπου που ματαίωσε τη μεταγραφή. Ο Λουκάς Μπάρλος περίμενε στη γωνία και μετά από ένα επεισοδιακό σήριαλ που κράτησε τον Μαύρο εκτός αγωνιστικής δράσης για ένα χρόνο, το καλοκαίρι του '76, ολοκληρώθηκε η ένταξη του στην ΑΕΚ και το σύνθημα «Ποιος, ποιος, ποιος, ο Μαύρος ο Θεός» να είναι για χρόνια το αγαπημένο κυριακάτικο σύνθημα της κιτρινόμαυρης εξέδρας… Η μεταγραφή του Μαύρου στην «Ένωση» ήταν περιπετειώδης. Χρειάστηκε δικαστική διαμάχη με τον Πανιώνιο, η οποία διήρκεσε ένα χρόνο (όλη την περίοδο 1975-76). Εκείνος ζητούσε να μείνει ελεύθερος, επειδή η ομάδα θα ανανέωνε -χωρίς τη συγκατάθεσή του- το δελτίο που είχε υπογράψει όταν ήταν ανήλικος.... Το Πρωτοδικείο Αθηνών ωστόσο δικαίωσε τον ποδοσφαιριστή, ο οποίος έλεγε ότι αν δεν έμενε ελεύθερος από την ομάδα της πλατείας, θα σταματούσε το ποδόσφαιρο. Ήδη όμως είχε συμφωνήσει με την ΑΕΚ...
Ίσως για αυτό, αγαπήθηκε όσο λίγοι από τον κόσμο της «Ένωσης», οι οποίοι φώναζαν το περίφημο «Ποιος, ποιος, ο Μαύρος ο Θεός», εκδηλώνοντας την λατρεία τους για τον μεγαλύτερο
σκόρερ που έχει εμφανιστεί στα ελληνικά γήπεδα. Αυτό δεν το λέμε εμείς, το λένε τα γεγονότα. Ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου, υπέγραψε στην Ένωση το καλοκαίρι
του 1976 και έγινε αστέρι της ομαδάρας που έχτιζε τότε ο Λουκάς Μπάλος, η οποία διέπρεψε σε Ελλάδα και Ευρώπη στα τέλη της δεκαετίας του ’70 με το Μαύρο πρώτο «βιολί» στην επίθεση.Με την ΑΕΚ
κατέκτησε δύο πρωταθλήματα Ελλάδας και ένα Κύπελλο, ενώ το 1979 αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ του ελληνικού πρωταθλήματος με 31 γκολ, κερδίζοντας το ασημένιο παπούτσι της Ευρώπης
Η υπερομάδα του '78
Η ομάδα εκείνη ήταν φτιαγμένη και καταδικασμένη για να πετύχει και ο Μαύρος θα βάλει την προσωπική του σφραγίδα σε όλους της τους μεγάλους θριάμβους της. Με αυτόν πρώτο σκόρερ τη σεζόν 1976-77, και με καθοριστικά γκολ εναντίον του Ερυθρού Αστέρα και της Κουήνς Παρκ Ρέηντζερς, θα συμβάλει τα μέγιστα στην αλησμόνητη πορεία ως τους του Κυπέλλου Ουέφα.Στο νταμπλ του 1977-78 θα σκοράρει 22 φορές στο πρωτάθλημα και άλλες 8 στο κύπελλο, ενώ το 1978-79 θα συνδυάσει το δεύτερο σερί τίτλο πρωταθλήματος, με μια δεύτερη συνεχόμενη πρωτιά στον πίνακα των σκόρερ (31 τέρματα, επίδοση που του χαρίζει το αργυρό ευρωπαϊκό παπούτσι). με μόλις τρία γκολ λιγότερα από τον «χρυσό» Ολλανδό Κιστ.
Απο την πρώτη του σεζόν στους Κιτρινόμαυρους, ο Μαύρος ήταν βασικά πάντα σκόρερ σε όλα τα μεγάλα ντέρμπι, καταφέρνοντας έτσι να γίνει έτσι το είδωλο των Ενωσιτών και ο εφιάλτης
των αντίπαλων τερματοφυλάκων, αμυντικών αλλά και οπαδών.Τα πέτρινα χρόνια
Την απόλυτη λατρεία όμως έμελλε να γνωρίσει από το 1981 και μετά, στη λεγόμενη πέτρινη δεκαετία.. Στο κομμάτι αυτό της κιτρινόμαυρης θητείας του, η ΑΕΚ αποδυναμώνεται (Μπάρλος, Μπάγιεβιτς, Παπαϊωάννου, Δομαζος, Βιερα, Νικολουδης και πολλοί άλλοι αποτελούν πλέον παρελθόν), η ομάδα αδυνατεί να παίξει καλό ποδόσφαιρο και μένει σταθερά μακριά από τη διεκδίκηση του πρωταθλήματος και τις μεγάλες ευρωπαϊκές πορείες.. Στη δύσκολη αυτή εποχή, ωστόσο ο Μαύρος, συνεχίζοντας να κανονιοβολεί τις αντίπαλες εστίες και παραμένοντας συνεπής στα μεγάλα ντέρμπι, ειδικά με τον ΟΣΦΠ, αναδεικνύεται ως η μοναδική αχτίδα φωτός για τους Ενώσιτες οπαδούς, ακριβώς όπως πολλά χρόνια αργότερα έκανε και ο Ντέμας Νικολαΐδης.
"Σ' ένα παιχνίδι που είχα χάσει ένα γκολ είχαν έρθει κάποια παιδιά και μου είπαν άμα κερδίζουμε εσύ θ' ακούς όλα τα καλά λόγια, άμα χάνουμε θα τ' ακούς μόνο εσύ. Δεν υπάρχει κανένας
άλλος. Και το αποδέχτηκα, γιατί έτσι ήταν το σωστό. Ήταν βάρος. Ήταν. Γιατί έπρεπε να φροντίσω τον εαυτό μου. Έπαιρνα πολλά παιδιά και τους μιλούσα το Σάββατο. Τότε ήταν μικροί ο
Μανώλης, ο Βλάχους, ο Γεωργαλής, ο Παραπλαστανίτης και άλλα παιδιά και μαζευόμασταν στο δωμάτιό μου και ήθελα ψυχολογικά να τους βάλω στο κλίμα της άλλης ημέρας και να τους ανεβάσω
το ηθικό, που για μένα είναι το παν, να μπαίνεις δηλαδή, με πίστη ότι μπορείς να κερδίσεις, όποιος κι αν είναι ο αντίπαλός σου κι όσα προβλήματα κι αν έχεις." Ετσι λειτουργούσε
πάντα.. με την ευθύνη αλλα και τη στάμπα του αρχηγού.Η αντίδραση του κόσμου και το τέλος του Μαύρου από την ΑΕΚ
Κι oμως, καθώς η κατηφόρα συνεχίστηκε, το 1987 ο μεγάλος αυτός άσος έφυγε διωγμένος από την ΑΕΚ, ύστερα και από κόντρα που είχε με τον τότε προπονητή της, Νίκο Αλέφαντο (!!!!). Μάλιστα, η αντίδραση του κόσμου ήταν τόσο έντονη που προκάλεσε ένταση στο γήπεδο. Οι οπαδοί της ΑΕΚ αποδοκίμασαν τον Αλέφαντο για την απόφασή του να βγάλει τον Μαύρο από το παιχνίδι, θεωρώντας πως υπήρχε σκοπιμότητα στην κίνηση αυτή. Η απογοήτευση και η οργή του κόσμου εκφράστηκαν έντονα, καθώς ο Μαύρος αποτελούσε σύμβολο για την ΑΕΚ και η αμφισβήτησή του από τον προπονητή δεν γινόταν αποδεκτή.Ο ίδιος ο Θωμάς Μαύρος είχε δηλώσει αργότερα για το περιστατικό:
"Ο κόσμος της ΑΕΚ δεν με είχε αποδοκιμάσει ποτέ. Εκείνη τη στιγμή, όμως, ένιωσα ότι ήθελαν να με βγάλουν από την ομάδα. Δεν υπήρχε άλλος λόγος να με αντικαταστήσει τόσο νωρίς, ειδικά σε ένα ματς που κερδίζαμε. Το είδα σαν ένα μήνυμα πως έπρεπε να φύγω." Το κλίμα πλέον είχε βαρύνει και η αποχώρησή του από την ΑΕΚ ήταν θέμα χρόνου. Ο Μαύρος αποχώρησε στο τέλος της σεζόν 1986-87, αφήνοντας πίσω του μια τεράστια παρακαταθήκη. Το τέλος του με την ΑΕΚ μπορεί να μην ήταν ιδανικό, αλλά η αγάπη του κόσμου προς το πρόσωπό του παρέμεινε αμείωτη.
Η επιστροφή στον Πανιώνιο και το συγκινητικό αντίο
Μετά την αποχώρησή του από την ΑΕΚ, ο Μαύρος δεν ήθελε να σταματήσει το ποδόσφαιρο. Το 1987 αποφάσισε να επιστρέψει εκεί από όπου ξεκίνησε: στον Πανιώνιο.
Ήταν πλέον 33 ετών, όμως το πάθος του για το άθλημα δεν είχε μειωθεί.
Αγωνίστηκε στον Πανιώνιο μέχρι το 1991, βοηθώντας την ομάδα τόσο αγωνιστικά όσο και με την εμπειρία του. Το 1990, μάλιστα, κατάφερε να αναδειχθεί για τέταρτη φορά πρώτος σκόρερ του ελληνικού πρωταθλήματος με 22 γκολ,
αποδεικνύοντας πως παρά την ηλικία του, παρέμενε ένας μεγάλος γκολτζής.
Το Γκολ κατα της ΑΕΚ
Ηταν η επιστροφή του στη Νέα Φιλαδέλφεια σαν αντίπαλος, με τα χρώματα του Πανινίου/ Όταν πέτυχε το γκολ – όχι κάποιο τιμητικό στο φινάλε, αλλά ισοφαρίζοντας το ματς σε 1-1, η αντίδραση του κόσμου ήταν ακαριαία. Βαθύ, απλόχερο χειροκρότημα και το σύνθημα που δονούσε τον ναό της ΑΕΚ. Ο Θωμάς λύγισε. Δεν πανηγύρισε βέβαια και με σκυμμένο κεφάλι προχώρησε προς τη σέντρα. Μόνο εκεί σταμάτησε, γύρισε προς τον κόσμο που τον αποθέωνε και έτεινε τα χέρια στον ουρανό. Γιατί ότι και να έγινε, όσα χρόνια και αν περάσουν, ο Θεός της ΑΕΚ είναι πάντα μόνο ένας. Ο Θωμάς Μαύρος. Για την ιστορία, αξίζει να σημειωθεί πως η ΑΕΚ είχε διαλύσει το σωματείο της Νέας Σμύρνης με 7-1, με τον Μπατίστα να σκοράρει τέσσερις φορές, δύο γκολ από τον Πατίκα και ένα του Σαββίδη.Το 1991, σε ηλικία 37 ετών, πήρε την απόφαση να αποσυρθεί από την ενεργό δράση. Η αποχαιρετιστήρια του εμφάνιση ήταν γεμάτη συγκίνηση, καθώς οι φίλαθλοι τόσο του Πανιωνίου όσο και της ΑΕΚ τον τίμησαν για την προσφορά του στο ελληνικό ποδόσφαιρο.
Η παρακαταθήκη του και η θέση του στην ιστορία
Ο Θωμάς Μαύρος δεν ήταν απλά ένας εξαιρετικός ποδοσφαιριστής. Ήταν ένας πραγματικός θρύλος του ελληνικού ποδοσφαίρου, ένας επιθετικός με σπάνια αίσθηση του γκολ, που κέρδισε τον σεβασμό ακόμα και των αντιπάλων του.
Συνολικά στην καριέρα του:Αγωνίστηκε σε 501 επίσημα ματς και σκόραρε 260 γκολ στο ελληνικό πρωτάθλημα.
Αναδείχθηκε 4 φορές πρώτος σκόρερ στην Α' Εθνική.
Κατέκτησε 2 πρωταθλήματα και 2 κύπελλα με την ΑΕΚ.
Φόρεσε τη φανέλα της Εθνικής Ελλάδας 36 φορές, πετυχαίνοντας 11 γκολ.
Το 2000, αναδείχθηκε από τους φιλάθλους ως ο κορυφαίος Έλληνας ποδοσφαιριστής του 20ού αιώνα.
Ο Θωμάς Μαύρος κρέμασε τα παπούτσια του το καλοκαίρι του 1991, λόγω ενός σοβαρού τραυματισμού. Είκοσι πέντε χρόνια μετά, τα επιτεύγματά του τον έχουν καθιερώσει στις συνειδήσεις
όλων ως έναν από τους κορυφαίους Έλληνες ποδοσφαιριστές. Και όσοι τον πρόλαβαν αγωνιζόμενο, δύσκολα μπορούν να θυμηθούν άλλο επιθετικό ο οποίος να έκανε το γκολ να φαίνεται τόσο απλή υπόθεση.
Η τελευταία ποδοσφαιρική παράσταση του Μαύρου έλαβε χώρα στη Νέα Φιλαδέλφεια, ως ελάχιστος φόρος τιμής της ομάδας μας απέναντι σε αυτό το τεράστιο ποδοσφαιρικό μέγεθος που φόρεσε
τη φανέλα με το Δικέφαλο στο στήθος. Ήταν στις 14 Νοεμβρίου 1993, στο φιλικό της ΑΕΚ με την εθνική Ελλάδας για το «αντίο» του στο ποδόσφαιρο. Ενα φιλικό, στο οποίο ο Θ(ε)ωμάς
αγωνίστηκε και με τις δύο φανέλες, πετυχαίνοντας -σιγά που δεν θα το έκανε- και τρία γκολ, στο τελικό 4-2.
Τα κορυφαία επιτεύγματα του:
• Πρώτος σκόρερ όλων των εποχών στην Α’ Εθνική με 260 γκολ.
• Τέσσερις φορές πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος (1978, 1979, 1985 με την ΑΕΚ και 1990 με τον Πανιώνιο).
• Αργυρό ευρωπαϊκό παπούτσι το 1978.
• Δύο φορές Πρωταθλητής Ελλάδας (1978, 1979) και δύο φορές Κυπελλούχος (1978, 1983), όλες με την ΑΕΚ.
• Είναι ένας από τους μόλις 11 παίκτες στην ιστορία της Α’ Εθνικής με πέντε γκολ σε ένα ματς (ΑΕΚ – Αιγάλεω 5-2 το 1985).
• Τέταρτος σε συμμετοχές στην Α’ Εθνική με 501.
• Έπαιξε 36 φορές στην Εθνική (1972 έως 1984), πετυχαίνοντας 12 γκολ.
Στη Μικτή Κόσμου
•Το ημερολόγιο έγραφε 22 Ιουλίου του 1984. Ο μεγάλος Θωμάς Μαύρος φορούσε τη φανέλα της Μικτής Κόσμου σε αγώνα απέναντι στους New York Cosmos, στο Νιού Τζέρσεϊ.Το όνομα του θα είναι για πάντα συνυφασμένο με την ΑΕΚ, τον Πανιώνιο και την έννοια του αυθεντικού σκόρερ. Και φυσικά, το σύνθημα "Ποιος, ποιος, ποιος; Ο Μαύρος, ο Θεός!" θα αντηχεί για πάντα στα αυτιά των φίλων του ελληνικού ποδοσφαίρου.
Πάντα παρών για την ΑΕΚ
Επειδη ο Μαυρος ποτε δεν αισθανθηκε απλα ενας περαστικος, η απλα ενας καλος ποδοσφαιριστης που φορεσε τα κιτρινομαυρα, αλλα ενα συμβολο στην ιστορια της ΑΕΚ, επελεξε να εμπλακει και στα διοικητικα της ομαδας, οταν δεν ειχε μεινει κανενας κυριολεκτικα να αναλαβει. βγηκε μπροστα σαν προεδρος προσπαθωντας να σωσει τα προσχηματα και ελπιζοντας πως θα συγκινησει με τη μαχη του ολες τις υγειεις και ισχυρες οικονομικα πηγες του κιτρινομαυρου συμπαντος...Δυστυχως τον αφησαν ολοι εντελως μονο του, με αποτελεσμα η ομαδα της περιοδου εκεινης να καταποντιστεί και ο ιδιος να συλληφθεί και να απολογηθεί για χρέη της ΠΑΕ, αφου το Δημόσιο στραφηκε κατά φυσικών προσώπων μετά τη διάλυση της εταιρίας. Ωστόσο εκεινη την αποφραδα ημερα, δεν υπήρξε χρόνος να απολογηθεί και ο Μαύρος παρέμεινε κρατούμενος, στην πιο ντροπιαστικη και μαύρη στιγμη της κιτρινομαυρης Ιστοριας.
"Από μικρός ήθελα να πάρω ένα διαφορετικό νούμερο. Τότε υπήρχε το 9άρι και το 10άρι. Όποιος έβαζε το 9 ήταν γκολτζής, όποιος έπαιρνε το 10 ήταν δεκάρι, ήταν ο Δομάζος ας πούμε. Είπα λοιπόν,
εγώ θα πάω κόντρα, εγώ θα πάρω το 11 και θα δημιουργήσω ένα δικό μου, ένα καινούργιο νούμερο".Αυτός ήταν ο Μαύρος και δεν μπορούμε να ειμαστε σιγουροι ειμασταν εμεις τυχεροι, ή εκεινος, που ο ενας βρεθηκε στο δρομο του αλλου. Το μονο που με βεβαιοτητα μπορουμε να πιστοποιησουμε, ειναι ο τρομος που προκαλουσε στις αντιπαλες αμυνες καθε φορα που τον εβρισκαν απεναντι τους...